Według przeprowadzonych niedawno badań pracownicy najbardziej cenią w firmie dobrą i zdrową atmosferę oraz udane kontakty ze współpracownikami i szefem. Poza tym za źródło skutecznej pracy uważają przyjacielskie relacje z przełożonym. Czy rzeczywiście wypada przyjaźnić się z zatrudniającym? Jak zostanie to odebrane przez pozostałych?
Praca w większym gronie wymaga dużych pokładów pokory, szacunku do innych, sprawnego dzielenia zadań oraz współpracy zgodnej i z nastawieniem na takie same cele. Aby wykształcić idealną kadrę należy wprowadzić koleżeńskie stosunki i nie szukać kogoś lidera.
Jak w każdym środowisku, także w firmie jedni trzymają się bardziej, a inni mniej. Jednak najważniejsza jest tolerancja i akceptowanie współpracowników. Od czasu do czasu przyjaźnie zawiązują się także na linii podwładny-przełożony. To oczywiście, ponieważ ludzie spędzają z sobą wiele czasu, dzielą troski i kłopoty, zwalczają kryzysowe sytuacje. Aczkolwiek przykładanie prywatnych sympatii na podłoże zawodowe może roznieść nieciekawą atmosferę oraz zazdrość innych pracowników. Trzeba profesjonalnie oddzielić życie osobiste od miejsca pracy.
Absolutnie zabronione jest wskazywanie ulubieńców lub odróżnianie części pracowników. Głównie dlatego, że pozostali mogą poczuć się urażeni lub zagrożeni. W związku z tym przyjaźń lub czasem bliższa relacja nie mile widziana w miejscu zatrudnienia, ponieważ burzy profesjonalne i służbowe nastawienie całej grupy.
red. Justyna Błahut
gazetaprawo.net
