Jedną z najbardziej znanych form wynagrodzenia jest forma akordowa, w której suma zarobków zatrudnionego wyliczana jest na podstawie liczby zrobionych przez niego towarów lub operacji. Stosuje się ją najczęściej w zakładach, w których liczą się ilościowe rezultaty pracy i służy stymulacji produkcji.
Forma akordowa istnieje w trzech wariantach:
– akord prosty – za każdą wykonaną operację czy gotowy towar płacona jest identyczna stawka,
– akord progresywny – uwzględnione są kolejne elementy wyrobu, za które płaci się więcej niż za poprzednie,
– akord degresywny – po przekroczeniu oznaczonego limitu za kolejne produkty stawka jest niższa.
Korzyścią płynącą z wynagrodzenia akordowego jest bezpośrednia relacja pomiędzy efektywnością pracy a wysokością zarobków, co powoduje wzrost odpowiedzialności i chęć do pracy. Z drugiej strony, taka forma powoduje rywalizację i budzi nieporozumienia pomiędzy pracownikami, co może znacznie utrudniać współpracę.
Wypłata wynagrodzenia akordowego stosowana jest często w fabrykach, w których efekty ilościowe mogą być szczegółowo wyliczone, a także możliwe jest sprawdzenie ich jakości i opracowanie norm pracy. Normy te powinny być zgodne z możliwościami pracowników, z uwzględnieniem warunków technicznych i technologicznych.
Joanna Walerowicz
gazetaprawo.pl/
