Pracownik ma gwarancję wypłaty wynagrodzenia chorobowego na czas, gdy występuje u niego niezdolność do wykonywania pracy z powodu choroby lub odizolowania w rezultacie choroby zakaźnej. Te okresy mogą trwać ogółem do 33 dni w trakcie roku kalendarzowego, a dla pracownika, który ukończył 50 lat, do 14 dni w ciągu roku.
Zatrudnionemu nie jest przyznane prawo do świadczenia na czas niemożności wykonywania pracy z powodu choroby, gdy:
– okres niezdolności do pracy wypada w tym samym czasie co urlop bezpłatny lub wychowawczy,
– okres niezdolności do pracy przypada w czasie, gdy pracownik przebywał w areszcie lub odbywał karę więzienia.
Warto wiedzieć, że prawo do wynagrodzenia chorobowego przysługuje w przypadku, gdy pracownik spełnia warunki uzyskania zasiłku chorobowego. Jeżeli nie ma prawa do zasiłku, w efekcie nie będzie miał udostępnionego również tego świadczenia.
Wartość wypłaty za okres niezdolności do pracy na niezdolności do pracy z powodu choroby jest obliczana od podstawy wymiaru, która jest wyznaczana według reguł stosowanych przy obliczaniu podstawowej kwoty zasiłku chorobowego. Jest ono wypłacane za okres niezdolności do pracy i w dni wolne. Suma wynagrodzenia chorobowego jest wysokością minimalną. Pracodawca w swoich regulacjach płacowych może określić jego wyższą wartość, i będą one wiążące, ponieważ są korzystniejsze od przepisów prawa.
Joanna Walerowicz
gazetaprawo.pl/
